- W szołbiznesie bytem wszechstronny - malarz ikon uśmiecha się znad brody, za jaką Święty Mikołaj oddałby majątek. - Umiałem poprowadzić zespół, zorganizować masową imprezę, napisać piosenkę, która wygra festiwal w Opolu. Miałem duży zakład ceramiczny, robiłem unikalną porcelanę. Handlowcy z całej Polski ustawiali się po nią w kolejce. W latach sześćdziesiątych to byt złoty interes. A po konkursie w Opolu w 1963 była i stawa, Radio grało „Skrwawnięte serce" na okrągło. Miałem dom, auto, nazwisko, znakomitą firmę, słowem - dostatnie życie. Ale pewnego dnia wszystko trafił szlag... Hmm... - i znowu uśmiech jak u Świętego Mikołaja. - No, Dalszego ciągu nie będzie. Proszę mnie nie pytać. Dostałem wtedy tylko na taksówkę dokąd oczy poniosą.

Spod Wrocławia jechał całą noc. Kierowcy rzucił: „do Świnoujścia", bo kiedyś spędzał tam urlop. Taksówkarz nie narzekał. Promem nawet przepłynął i wysadził Tadeusza jakieś sto pięćdziesiąt metrów od plaży. Wystarczyło przejść przez wydmy. Tylko te buty... W piachu grzęzły. No to zdjął.